Αυτό που δε μου αρέσει πάνω απ' όλα είναι η μηδενιστική αντιμετώπιση κάποιων πραγμάτων. Η ήττα με 3-0 από τον ΟΦΗ έφερε και πάλι μια σχετική γκρίνια στο προσκηνίο αφενός για την εικόνα της ομάδας και αφετέρου για τους πολλούς τραυματισμούς. Όσον αφορά το πρώτο, καθαρά αντικειμενικά, αυτός ο ΟΦΗ που φέτος είναι μια από τις καλές ομάδες της Σούπερ Λίγκ και κυνηγά έξοδο στην Ευρώπη, ήταν φαβορί απέναντι στον Πανσερραϊκό και δίκαια πέρασε. Υπό τις υπάρχουσες συνθήκες οι "ερυθρόλευκοι" δε μπορούσαν να τον κοντράρουν και δικαιολογημένα αποκλείστηκαν. Δεν ήταν έκπληξη. Έκπληξη ήταν που αυτή η ομάδα πέρασε τον Εργοτέλη και ακόμα μεγαλύτερη έκπληξη που απέκλεισε την Ξάνθη. Ποια ήταν η διαφορά εκείνων των αγώνων με αυτόν κόντρα στον ΟΦΗ; Ότι στο "Γεντί Κουλέ" ο ΟΦΗ εκιμεταλλεύτηκε σε μεγαλύτερο ποσοστό τις ευκαιρίες που δημιούργησε και ο Πανσερραϊκός δε μπόρεσε να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα έστω μια φορά. Απλά! Ούτε καλύτερος από τον Εργοτέλη ήταν, ούτε από την Ξάνθη. Πιο ουσιαστικός ναι. Πιο τυχερός ναι. Καλύτερος όχι αλλά όταν κερδίζεις δε σε νοιάζει το πως αλλά ότι κέρδισες, για αυτό και δεν αξίζουν να τα ακούν οι παίκτες επειδή ο ΟΦΗ είναι ομάδα Σούπερ Λίγκ και απλά είναι καλύτερος. Το πάλεψαν, έφτασαν ως έδω και πάλι καλά να λέμε. Κάτι είχε να μας δώσει και φέτος το ταξίδι του κυπέλλου. Άσχετο με τον αγώνα, αυτό που με προβληματίζει είναι ότι αν δε με απατά η μνήμη μου, ο Πανσερραϊκός έχει δώσει 19 παιχνίδια σε πρωτάθλημα και κύπελλο και ποτέ μέχρι τώρα δεν έκανε μια γεμάτη εμφάνιση. Δε λέω για νίκες, καλά διαστήματα κλπ, αλλά μια εμφάνιση που να δικαιολογεί αισιοδοξία όσον αφορά το πρωτάθλημα. Αυτό είναι που μας καίει. Ο...δαίμονας του κακού του εαυτού τον κυνηγά συνεχώς και δε τον έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί και επίσης "με ανησυχεί" ότι πριν καν συμπληρωθεί ο πρώτος γύρος ξαφνικά άρχισα να ακούω πολύ τη λέξη πλεϊ οφ από παίκτες και προπονητή. Σαφώς και το -13 και το -11 είναι δύσκολο να ανατραπεί αλλά μέχρι τώρα όλοι έλεγαν ότι τίποτα δε τελείωσε κ.λ.π. Για μένα είναι δεδομένο πως ο Πανσερραϊκός θα είναι 100& σε αυτή τη διαδικασία. Είτε έτσι...(αγωνιστικά δηλαδή), είτε αλλιώς(με κάποιες ομάδες να μην αντέχουν ως το τέλος). Το θέμα είναι να μπορέσει να δείξει έστω μια φορά, έχοντας την ευκαιρία την Κυριακή με τον Βύζαντα, ότι μπορεί να πάρει εύκολα και ένα παιχνίδι. Δε το έχει κάνει μέχρι τώρα και αυτός ναι, είναι προβληματισμός. Όσον αφορά τους τραυματισμούς, είναι το άλλο "κυνήγι". Αυτό του Θεού! Όντως είναι βαρύ να χωνευτεί πως σε μια σαιζόν υπάρχουν τόσοι τραυματισμοί και επειδή έψαξα να μάθω τι ακριβώς παίζει θα ήταν λάθος να τα χρεώσουμε όλα στο ιατρικό τιμ. Οι χιαστοί του Κόντου, του Ορφανού και του Γκόμεζ είναι τραυματισμοί που έχουν να κάνουν περισσότερο με την κακιά στιγμή, όπως και το κάταγμα κνήμης περόνης του Παπαδόπουλου. Όσον αφορά τον Μπανγκουρά, με ένα χρόνο απραξίας έχει τη λογική και ο τραυματισμός του. Ο Περπερίδης χρόνια ταλαιπωρείται από τους κοιλιακούς και αν παρατηρήσετε οι σαιζόν του είναι πάντα...σχεδόν γεμάτες. Όσον αφορά τον Παππά, τραυματίας ήρθε! Δε πρόλαβε να τον τραυματίσει κανείς. Από χτυπήματα προέρχονται και οι τραυματισμοί των Παρασκευαϊδη και Σιάκκα ενώ ο Βουτσιάς είναι μια χαρά. Τον πρόλαβαν. Όσον αφορά τον Γέσιτς και τον Ντα Κόστα, όταν πας και παίρνεις παίκτη που έχει κάνει πριν από 1μήνα εγχείρηση χιαστών και άλλον έναν που οι υπηρεσίες του είναι 2 μέσα, 10 έξω, ξέρεις τι παίρνεις. Πάντως όντως είναι ατυχία όλα αυτά και μάλιστα μαζεμένα σε μικρό χρονικό διάστημα. Ας ελπίσουμε να έρθουν κάποιες νίκες για να αλλάξει το κλίμα. Όσο υπάρχουν ακόμα ελαφρυντικά και χρόνος δε μπορείς να πεις πολλά.